Zajęcie wynagrodzenia a kwota wolna od potrąceń – uprawnienia dłużnika

Egzekucja komornicza z wynagrodzenia za pracę to częsta metoda przymusowego dochodzenia należności. Polskie prawo przewiduje jednak konkretne zasady ochronne, które zapobiegają pozostawieniu dłużnika bez środków do egzystencji.

Warto poznać swoje uprawnienia oraz dowiedzieć się, jak w praktyce działa kwota wolna od potrąceń i jakie limity ograniczają działania komornika. Poniższy poradnik wyjaśnia najważniejsze zasady rządzące tym procesem.

Zajęcie wynagrodzenia przez komornika – kiedy następuje?

Zajęcie wynagrodzenia to powszechna forma egzekucji sądowej. Polega na tym, że komornik wzywa pracodawcę dłużnika do przekazywania części jego pensji bezpośrednio na poczet spłaty zadłużenia. Zasady te dokładnie regulują przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania egzekucyjnego.

Do rozpoczęcia egzekucji z pensji niezbędny jest tytuł wykonawczy, czyli dokument taki jak wyrok lub nakaz zapłaty opatrzony sądową klauzulą wykonalności.

O zajęcie wynagrodzenia może wnioskować każdy wierzyciel – zarówno osoba prywatna, jak i firma – dysponujący ugodą, wyrokiem sądu lub aktem notarialnym z klauzulą wykonalności. Brak takiego dokumentu chroni dłużnika przed bezprawnym przejęciem dochodów.

Należy odróżnić przymusowe zajęcie wynagrodzenia od dobrowolnego potrącenia. Pierwsze z nich wynika bezpośrednio z decyzji komornika, natomiast drugie wymaga pisemnej zgody pracownika. Pracodawca nie może samodzielnie, bez wyraźnej podstawy prawnej, przekazywać pieniędzy zatrudnionego osobom trzecim.

Rodzaje zobowiązań, które mogą prowadzić do zajęcia wynagrodzenia:

• Alimenty – traktowane priorytetowo, podlegają najsurowszym zasadom ściągania długu;
• Kredyty, pożyczki i zaległe rachunki – najczęstszy powód wszczęcia egzekucji komorniczej;
• Zaległości podatkowe i składki ZUS – egzekwowane przez urzędy skarbowe lub ZUS w trybie administracyjnym;
• Grzywny oraz mandaty – ściągane na drodze egzekucji administracyjnej;
• Odszkodowania sądowe – dochodzone w trybie cywilnym.

Komornik, działając jako funkcjonariusz publiczny, dokonuje zajęcia wynagrodzenia poprzez doręczenie pracodawcy oficjalnego pisma. Dokument ten określa kwotę zadłużenia, zawiera dane wierzyciela oraz poucza firmę o jej obowiązkach prawnych.

Pismo od komornika trafia do firmy listem poleconym lub jest doręczane osobiście. Od dnia jego odbioru pracodawca musi natychmiast zacząć potrącać środki z wypłaty dłużnika. Nie wymaga to żadnych dodatkowych wyjaśnień ani zgody ze strony pracownika.

Kwota wolna od potrąceń – ile pieniędzy musi zostać dłużnikowi?

Kwota wolna od potrąceń to nienaruszalna część pensji, która musi trafić do pracownika po dokonaniu odliczeń. Przepis ten zabezpiecza dłużnika, gwarantując mu pieniądze na codzienne utrzymanie i opłacenie najważniejszych rachunków.

Wysokość tej ochrony zależy bezpośrednio od aktualnego minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Od 1 stycznia 2026 roku minimalne wynagrodzenie wynosi 4806 zł brutto [1.1.5]. W przypadku pracy na pełny etat oznacza to, że kwota wolna od potrąceń (odpowiadająca płacy minimalnej netto) wynosi dokładnie około 3605 zł na rękę [1.1.5].

Rodzaj długu	Limit zajęcia z pensji	Kwota wolna w 2026 roku (netto na rękę)
Alimenty	do 60% wynagrodzenia	brak kwoty wolnej (ochrona uznaniowa)
Kredyty, pożyczki, rachunki	do 50% wynagrodzenia	100% minimalnego wynagrodzenia (ok. 3605 zł) [1.1.5]
Kary porządkowe w pracy	do 10% wynagrodzenia	90% minimalnego wynagrodzenia (ok. 3244,50 zł)

Zasada ta ma głęboki sens praktyczny. Całkowite pozbawienie dłużnika pieniędzy byłoby szkodliwe także dla wierzyciela. Osoba, która nie ma za co dojechać do pracy ani opłacić mieszkania, szybko straciłaby możliwość zarobkowania. Uniemożliwiłoby to jakąkolwiek spłatę długu.

Podział na dwie części ułatwia zrozumienie całej procedury:

• Kwota wolna – nietykalna część wynagrodzenia, która zawsze trafia do kieszeni pracownika;
• Kwota podlegająca egzekucji – nadwyżka ponad kwotę wolną, z której komornik pobiera środki zgodnie z ustawowymi limitami.

Pracodawca uwzględnia kwotę wolną automatycznie przy każdym rozliczeniu pensji. Pracownik nie musi składać żadnych wniosków, a komornik nie wysyła dodatkowych instrukcji. Księgowość sama wylicza bezpieczną sumę i przekazuje kancelarii tylko dozwoloną nadwyżkę.

Zignorowanie kwoty wolnej od potrąceń przez firmę grozi jej poważnymi konsekwencjami. Pracownik ma prawo zażądać od pracodawcy zwrotu bezprawnie potrąconych pieniędzy wraz z odsetkami. Może też domagać się odszkodowania przed sądem pracy, jeśli przez błąd kadr poniósł konkretne straty.

Warto pamiętać, że wysokość kwoty wolnej od potrąceń ulega zmianie, gdy pracownik jest zatrudniony na część etatu. Przykładowo, przy pracy na 1/2 etatu w 2026 roku kwota ta zmniejsza się o połowę i wynosi około 1802,50 zł na rękę.

Ciekawostka: Czy wiesz, że potrącenie u pracodawcy to nie to samo co blokada konta bankowego?Nawet jeśli pracodawca przeleje na Twoje konto pełną kwotę wolną od potrąceń (np. 3605 zł), pieniądze te mogą zostać zablokowane, jeśli komornik zajął również Twój rachunek w banku. Na koncie bankowym obowiązuje jednak odrębna kwota wolna od zajęcia, która w 2026 roku wynosi 3604,50 zł miesięcznie (75% minimalnego wynagrodzenia brutto), niezależnie od pochodzenia tych środków.

Jak krok po kroku oblicza się potrącenia z wynagrodzenia?

Główna zasada przy większości długów (np. kredytowych) pozwala komornikowi zająć najwyżej 50% pensji netto. Pracownik musi jednak otrzymać przynajmniej kwotę wolną od potrąceń równą najniższej krajowej. Wyjątek stanowią zaległe alimenty, które rządzą się znacznie surowszymi prawami.

Sytuacje, w których komornik i pracodawca mogą potrącić więcej niż połowę pensji:

• Alimenty – zajęcie może sięgnąć do 60% wynagrodzenia netto;
• Odszkodowania za popełnione przestępstwa – próg zajęcia również wynosi do 60% wypłaty netto;
• Nierozliczone zaliczki pobrane od pracodawcy – mogą być potrącone do pełnej ich wysokości.

Przy egzekucji świadczeń alimentacyjnych prawo zezwala na zajęcie aż 60% pensji netto. Przy tego typu długach nie obowiązuje kwota wolna od potrąceń – komornik może zająć wynagrodzenie dłużnika zarabiającego najniższą krajową. W efekcie osoba taka otrzyma jedynie 40% swojej wypłaty, bez względu na jej wysokość.

Hierarchia spłat przy zbiegu kilku spraw egzekucyjnych:

1. Świadczenia alimentacyjne – zawsze spłacane jako pierwsze;
2. Odszkodowania za spowodowanie uszczerbku na zdrowiu, choroby, kalectwa lub śmierci;
3. Kary pieniężne nałożone na zatrudnionego na podstawie przepisów Kodeksu pracy;
4. Inne długi – np. kredyty gotówkowe, pożyczki, nieopłacone rachunki i faktury.

Wyliczenie kwoty potrącenia przebiega w kilku krokach. Najpierw od pensji brutto odlicza się składki ZUS, składkę zdrowotną oraz zaliczkę na podatek dochodowy. Otrzymana kwota netto służy do dalszych wyliczeń – księgowość odejmuje od niej kwotę wolną od potrąceń i z nadwyżki ustala sumę dla komornika, dbając o ustawowe limity.

Składniki wynagrodzenia podlegające zajęciu komorniczemu:

• Płaca zasadnicza;
• Wszelkie premie i nagrody regulaminowe;
• Dodatki za nadgodziny, dodatki stażowe oraz funkcyjne;
• Wynagrodzenie urlopowe oraz ekwiwalent za niewykorzystane dni wolne.

Środki u pracodawcy wolne od potrąceń z wynagrodzenia:

• Diety i zwroty kosztów za delegacje (podróże służbowe);
• Świadczenia wypłacane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS);
• Odprawy emerytalne i rentowe (chronione do wysokości minimalnego wynagrodzenia).

Przeanalizujmy to na przykładzie pensji 6000 zł brutto, czyli około 4420 zł na rękę [2.2.2]. Odejmując od tego kwotę wolną od potrąceń w 2026 roku (3605 zł), otrzymujemy nadwyżkę wynoszącą 815 zł. Limit 50% z pensji netto to 2210 zł, ale komornik może zabrać tylko 815 zł, aby nie naruszyć chronionego minimum.

Przy pensji 10 000 zł brutto (około 7147 zł netto) nadwyżka ponad kwotę wolną od potrąceń (3605 zł) wynosi 3542 zł [2.1.2]. Limit 50% z kwoty netto to 3573,50 zł, ale jego pobranie naruszyłoby kwotę wolną, przez co komornik może zabrać z wypłaty maksymalnie 3542 zł.

Długi alimentacyjne – dlaczego są traktowane surowiej?

Alimenty są traktowane w polskim prawie w sposób odrębny, ponieważ ich celem jest zabezpieczenie bytu osób bezbronnych, najczęściej dzieci. Dlatego przepisy regulujące ich ściąganie są bardzo surowe i ułatwiają szybkie odzyskiwanie należności.

Wyższe limity potrąceń przy egzekucji alimentów to najwyraźniejszy przykład surowszego podejścia do tych zobowiązań.

Przy zwykłych długach komornik może zająć maksymalnie połowę pensji, natomiast przy alimentach limit ten rośnie do 60%. Ponadto przy egzekucji alimentów dłużnika nie chroni kwota wolna od potrąceń – zajęcie może objąć nawet płacę minimalną.

Gdy dłużnik ma wiele zobowiązań, alimenty mają bezwzględne pierwszeństwo spłaty. Pracodawca musi najpierw przelać środki na pokrycie zaległych świadczeń dla rodziny, a dopiero ewentualną pozostałą część może przekazać innym wierzycielom.

Brak możliwości anulowania długu to kolejna ważna cecha tych zobowiązań. Nawet ogłoszenie upadłości konsumenckiej nie kasuje długu alimentacyjnego – trzeba go spłacić w całości. Bieżące raty są również wyłączone z możliwości przedawnienia.

Dodatkowe sankcje i środki stosowane wobec dłużników alimentacyjnych:

• Odbieranie prawa jazdy dłużnikom, którzy celowo unikają płacenia alimentów;
• Wpis do rejestrów dłużników (np. BIG, KRD), blokujący możliwość zaciągania kredytów i robienia zakupów na raty;
• Wszczęcie sprawy karnej za uporczywe uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego;
• Szerokie zajęcie świadczeń z ubezpieczeń społecznych (np. zasiłków chorobowych i macierzyńskich).

Gdy dłużnik nie płaci alimentów, środki może wypłacić Fundusz Alimentacyjny. To jednak nie zwalnia dłużnika ze zobowiązań – od tego momentu komornik prowadzi egzekucję na rzecz państwa, a dług rośnie o wysokie odsetki ustawowe.

Konsekwencje unikania płatności są bardzo surowe. Poza egzekucją komorniczą dłużnikowi grozi odpowiedzialność karna na podstawie art. 209 Kodeksu karnego. Za przestępstwo niealimentacji sąd może nałożyć grzywnę, karę ograniczenia wolności, a w skrajnych przypadkach nawet do 2 lat więzienia.

Kiedy kwota wolna od potrąceń może zostać podwyższona?

Ustawowe minimum nie zawsze wystarcza na pokrycie codziennych opłat, zwłaszcza gdy dłużnik utrzymuje dzieci lub ponosi wysokie wydatki na leczenie i rehabilitację. W takich trudnych sytuacjach prawo pozwala wnioskować o podwyższenie kwoty wolnej od potrąceń.

Pisemne wystąpienie do komornika o ograniczenie egzekucji to najważniejszy sposób na obronę budżetu domowego w trudnym okresie.

Dłużnik musi złożyć odpowiednie pismo do komornika, który prowadzi jego sprawę. W dokumencie tym należy dokładnie opisać swoje problemy finansowe i dołączyć dowody potwierdzające ciężkie położenie życiowe.

Okoliczności uzasadniające podwyższenie chronionego minimum:

• Osoby na utrzymaniu – małoletnie dzieci, niepracujący małżonek lub starsi rodzice wymagający opieki;
• Koszty medyczne – regularne wydatki na leczenie przewlekłych chorób lub zakup drogich, nierefundowanych leków;
• Kosztowna rehabilitacja – wydatki po operacjach lub wypadkach;
• Niepełnosprawność dłużnika bądź członka jego najbliższej rodziny;
• Zagrożenie utratą dachu nad głową – np. zaległości czynszowe grożące eksmisją.

Wniosek składa się wyłącznie na piśmie – osobiście w kancelarii lub wysyłając go listem poleconym. Do pisma należy dołączyć wszelkie dowody na poparcie swoich argumentów. Komornik analizuje sytuację dłużnika i wydaje oficjalne postanowienie o ograniczeniu zajęcia lub odmowie.

W roli dowodów najlepiej sprawdzają się rachunki za czynsz i media, umowy najmu, zaświadczenia lekarskie, faktury za leki czy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Przydatne będą także akty urodzenia dzieci oraz zaświadczenie z urzędu pracy o bezrobociu partnera.

Decyzja o podwyższeniu kwoty wolnej od potrąceń zależy od indywidualnej oceny komornika. Jeżeli pismo zostanie odrzucone, dłużnikowi przysługuje prawo do złożenia skargi na czynności komornika do sądu rejonowego nadzorującego pracę danej kancelarii.

Ograniczenie egzekucji jest zazwyczaj przyznawane na czas określony – np. na kilka miesięcy kosztownego leczenia. Gdy ta trudna sytuacja życiowa dłużnika minie, ochrona wraca do standardowego, ustawowego poziomu.

Jakie świadczenia są w pełni wolne od zajęcia wynagrodzenia?

Polskie prawo określa grupę wpływów, których komornik nie ma prawa zająć pod żadnym pozorem. Zakaz ten obowiązuje bezwzględnie – środki te są bezpieczne nawet wtedy, gdy dłużnik ma ogromne zaległości z tytułu alimentów.

Środki i programy na dzieci podlegające pełnej ochronie:

• Świadczenie wychowawcze (program Rodzina 800+);
• Zasiłki rodzinne oraz wszelkie przysługujące do nich dodatki;
• Świadczenia rodzicielskie i jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia dziecka (tzw. becikowe);
• Świadczenie „Dobry Start” (wsparcie na wyprawkę szkolną).

Wypłaty z pomocy społecznej, w tym zasiłki stałe, okresowe i celowe z OPS, są w pełni chronione. Pieniądze te mają wspierać osoby w najtrudniejszym położeniu życiowym, dlatego wierzyciele nie mogą ich przejąć.

Świadczenia celowe wolne od potrąceń:

• Dodatek mieszkaniowy – wsparcie na pokrycie kosztów utrzymania lokalu;
• Dodatek energetyczny – pomoc w opłacaniu rachunków za prąd.

Stypendia socjalne, naukowe i sportowe dla uczniów oraz studentów są całkowicie chronione przed zajęciem. Identyczną ochroną objęto wypłaty z Funduszu Alimentacyjnego, które są przyznawane w razie nieściągalności alimentów od rodzica.

Odszkodowania powypadkowe i chorobowe mają różne poziomy ochrony. Jednorazowe świadczenia z ubezpieczenia społecznego za wypadek przy pracy są w pełni bezpieczne. Z kolei odszkodowania cywilne za uszczerbek na zdrowiu podlegają ochronie tylko w części, która ma pokryć bezpośrednie wydatki na leczenie i rehabilitację.

Świadczenia pośmiertne wolne od zajęcia:

• Odprawa pośmiertna wypłacana rodzinie zmarłego pracownika;
• Zasiłek pogrzebowy przyznawany przez ZUS;
• Środki z ubezpieczeń na życie (w granicach określonych przez prawo).

Księgowość firmy musi precyzyjnie oddzielać podlegające zajęciu składniki wynagrodzenia od funduszy całkowicie chronionych. Wymaga to prowadzenia bardzo dokładnej dokumentacji finansowej, aby omyłkowo nie przekazać komornikowi wolnych od zajęcia środków socjalnych.

Ochrona tych pieniędzy działa automatycznie, bezpośrednio z mocy prawa. Dłużnik nie musi składać podań ani informować kancelarii komorniczej o pobieraniu świadczeń. To na pracodawcy oraz instytucjach wypłacających leży pełna odpowiedzialność za przestrzeganie tych zakazów.

Jakie prawa przysługują dłużnikowi podczas postępowania egzekucyjnego?

Osoba zadłużona, mimo trudnego położenia, ma konkretne prawa procesowe, które pozwalają jej aktywnie kontrolować przebieg sprawy. Znajomość tych przepisów pozwala skutecznie chronić budżet przed błędami urzędników i nadmierną egzekucją.

Prawo do otrzymania informacji o wszczęciu procedury to absolutna podstawa obrony dłużnika.

Komornik musi niezwłocznie przesłać dłużnikowi zawiadomienie o rozpoczęciu działań, załączając odpis tytułu wykonawczego. Pismo to musi wskazywać dokładną wysokość długu, koszty postępowania oraz pouczenie o sposach zaskarżenia poszczególnych decyzji.

Dłużnik ma stały dostęp do akt sprawy w kancelarii komorniczej. Samodzielnie lub przez pełnomocnika może przeglądać dokumenty, robić zdjęcia oraz spisywać notatki – ułatwia to weryfikację poprawności działań urzędnika.

Narzędzia prawne służące obronie interesów dłużnika:

• Zarzuty egzekucyjne – zgłaszane, gdy dłużnik kwestionuje fakt istnienia długu lub jego wysokość;
• Powództwo przeciwegzekucyjne – składane do sądu w celu unieważnienia lub ograniczenia tytułu wykonawczego;
• Skarga na czynności komornika – podstawowy środek w razie naruszenia procedur przez kancelarię;
• Wnioski o zawieszenie lub umorzenie sprawy – składane w przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

Ugoda ratalna z wierzycielem to zazwyczaj najlepsza droga do szybkiego wstrzymania egzekucji. Dłużnik może wystąpić z taką propozycją bezpośrednio do banku czy firmy windykacyjnej – podpisanie porozumienia skłania wierzyciela do wycofania sprawy od komornika.

Wnioskowanie o wstrzymanie lub odroczenie egzekucji jest dopuszczalne w określonych sytuacjach. Sprawę umarza się, gdy należność została spłacona lub wierzyciel sam wycofał wniosek. Z kolei odroczenie następuje, gdy dłużnik wykaże, że nagłe działania komornika przyniosłyby mu nieodwracalne straty.

Urzędnik musi stosować zasadę najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Nie wolno mu prowadzić działań ponad miarę – jeśli zajęcie jednego składnika majątku (np. tylko konta) wystarczy na spłatę długu, komornik powinien ograniczyć inne uciążliwe zajęcia.

Skarga na czynności komornika to główne narzędzie do walki z błędami proceduralnymi kancelarii. Składa się ją do sądu rejonowego w ciągu 7 dni od przeprowadzenia spornej czynności lub odebrania zawiadomienia. Sąd może wtedy unieważnić zaskarżoną decyzję i nakazać komornikowi naprawienie błędów.

W skrajnej sytuacji dłużnik może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. To ostateczne wyjście z pętli zadłużenia pozwalające na redukcję lub anulowanie długów, które jednak oznacza utratę posiadanego majątku oraz realizację wieloletniego planu spłaty.

Jakie obowiązki ma pracodawca po zajęciu pensji pracownika?

Firma zatrudniająca dłużnika staje się bezpośrednim wykonawcą poleceń komornika. To pracodawca musi samodzielnie obliczyć i przelać potrącane kwoty, a także na bieżąco informować kancelarię o wszelkich zmianach w statusie zatrudnienia pracownika.

Obowiązki pracodawcy ruszają od razu w dniu odebrania oficjalnego zawiadomienia o zajęciu.

Z chwilą doręczenia pisma firma staje się tzw. trzeciodłużnikiem. Oznacza to prawny obowiązek przekazywania pieniędzy komornikowi zamiast dłużnikowi. Potrącenia należy zacząć od razu, nawet jeśli pracownik nie odebrał jeszcze swojego odpisu zawiadomienia.

Zajęcie należy uwzględnić już przy najbliższej liście płac. Każda zwłoka lub celowe opóźnianie wypłaty naraża pracodawcę na kary finansowe oraz bezpośrednią odpowiedzialność odszkodowawczą wobec wierzyciela.

Podstawowe zadania ciążące na pracodawcy:

• Wyliczanie kwoty wolnej w oparciu o aktualną płacę minimalną;
• Przestrzeganie progów procentowych (50% lub 60% w zależności od rodzaju długu);
• Zachowanie właściwej kolejności spłat przy zbiegu kilku egzekucji;
• Terminowe przesyłanie potrąconych środków na rachunek kancelarii;
• Prowadzenie dokładnej ewidencji wszystkich dokonanych potrąceń.

Zgłaszanie komornikowi zmian w zatrudnieniu to ważna powinność firmy. Dotyczy to zwłaszcza rozwiązania umowy, zmiany etatu, pójścia na bezpłatny urlop czy obniżenia płacy dłużnika. Pracodawca musi również szybko meldować o przeszkodach w egzekucji, np. o długim zwolnieniu lekarskim pracownika.

Błędy w realizacji zajęcia mogą drogo kosztować pracodawcę. Jeśli księgowość zignoruje pismo lub zaniży potrącenie, firma może zostać zmuszona do spłaty tej części długu z własnej kieszeni. Dodatkowo komornik ma prawo nałożyć na opornego pracodawcę grzywnę do 5000 zł.

Odpowiedzialność finansowa pracodawcy jest dwukierunkowa. Odpowiada on przed wierzycielem za zbyt małe potrącenia, ale i przed pracownikiem, jeśli zabierze mu za dużo i naruszy kwotę wolną. W obu sytuacjach poszkodowana strona ma prawo wejść na drogę sądową, żądając odszkodowania.

Sytuacje, w których pracodawca przestaje pobierać środki z pensji:

• Całkowite uregulowanie zadłużenia wraz z kosztami prowadzenia sprawy;
• Cofnięcie wniosku egzekucyjnego bezpośrednio przez wierzyciela;
• Oficjalne umorzenie całego postępowania egzekucyjnego;
• Otrzymanie od komornika postanowienia o formalnym uchyleniu zajęcia.

Po zamknięciu sprawy pracodawca niezwłocznie informuje pracownika o zakończeniu egzekucji. Od najbliższego miesiąca zatrudniony odzyskuje prawo do wypłaty pensji w pełnej wysokości.

Zmaganie się z egzekucją z pensji to bez wątpienia wymagające doświadczenie. Polskie przepisy starają się jednak zachować równowagę między prawem wierzyciela do odzyskania pieniędzy a prawem dłużnika do godnego życia. Dzięki kwocie wolnej od potrąceń nikt nie może zostać bez środków na podstawowe opłaty, a znajomość przepisów pozwala kontrolować, czy egzekucja przebiega bez błędów.

Jeśli podejrzewasz, że pracodawca lub komornik naruszają Twoje prawa, albo chcesz złożyć wniosek o obniżenie zajęcia, skonsultuj się z doświadczonym prawnikiem. Zachęcamy także do lektury naszych pozostałych poradników, w których krok po kroku wyjaśniamy, jak radzić sobie z problemami z zadłużeniem.

Często zadawane pytania (FAQ)